Games maken

Sinds een tijdje ben ik bezig met het maken van spellen. Eerst probeerde ik het via Python, maar na het zien van deze documentaire die ik had gekocht op GOG.com ben ik overgestapt naar GameMaker Studio 2.

Op internet heb ik een aantal tutorials gevolgd op YouTube, van onder andere Shaun Spaulding en FriendlyCosmonaut. Een keuze die je moet maken bij het starten van GameMaker Studio is of je code wilt schrijven of dat je gebruik maakt van een Drag and Drop systeem, waarbij je kant-en-klare brokjes code kan slepen om op die manier je spel te maken.

Ik had eerst iets gedaan met het Drag and Drop systeem, maar omdat ik daarna meer tutorials tegenkwam die gebruik maken van de GML (GameMaker Language) gebruik ik dat nu. En het coderen is eigenlijk prima te doen.

Platform spel maken

Inmiddels ben ik bezig om een eigen platformer te maken. Ik heb een klein poppetje gemaakt. Het lijkt me namelijk leuk om een klein poppetje te hebben als speler. Risk of Rain vind ik een erg goed spel en ik vind het ook leuk dat je daarbij zo klein bent als speler en veel grote tegenstanders verslaat.

Grappig feitje is dat Risk of Rain ook in GameMaker is gemaakt. Geen idee hoe de maker(s) dat allemaal voor elkaar hebben gekregen, maar misschien kom ik daar ooit achter. Daarvoor pruts ik elke dag weer een stukje meer met GameMaker.

Screenshot van Risk of Rain. De rode cirkel heb ik toegevoegd, zodat het makkelijk te zien is wie de speler is.

Mijn mannetje

Ik heb een klein mannetje gemaakt en geanimeerd. Hieronder een gifje, zodat je kan zien dat hij rent. Vandaar dat mijn werktitel van het spel Running Man is.

Gifje van Running Man.

Ik ben erg blij met het mannetje. Hij is nu erg groot, maar hij is eigenlijk maar 8 pixels hoog.

Wat nu?

Nu moet ik voor het spel een soort thema bedenken. Want waar gaat het mannetje overheen rennen of springen of wat er nog meer bij komt kijken? Ik zat te denken aan een spel waarbij je over steigers springt. Of iets op een bouwplaats. Dat lijkt me wel grappig.

Andere ideeën heb ik nog niet. Ik was al erg blij dat het werkt zoals ik hoopte. Al is er één vreemd dingetje wat ik niet had verwacht.

Screenshot van concept.

Je ziet het niet op de screenshot, want dan moet het bewegen, maar wanneer ik spring en ik raak de onderkant van een ander blok aan en ik houd de spatiebalk in (dat is de springknop), dan blijft het mannetje met zijn hoofd plakken aan de onderkant van het blok. En ik kan dan zelfs naar links en rechts bewegen, terwijl ik blijf plakken aan de onderkant.

HOE?! Geen idee, haha. Maar misschien kan ik ervan gebruik maken als een soort game mechanic, waarbij je juist met deze vreemde manier van bewegen door levels heen moet komen.

Kunst gevonden

Vandaag kwam ik een kunstenaar tegen die ik nog niet kende. Ze heet Tanya Preminger en komt uit de Sovjet Unie.

Tanya Preminger – Screen (1997 Basalt, 20 x 28 x 17 cm. Private collection, Korea.)

Dit kunstwerk heet Screen en ik vind het erg toepasselijk voor deze website en de computerfase waar ik nu in zit.

Ze maakt nog veel meer interessante werken. De werken zijn op deze na niet computergerelateerd. Desalniettemin is het zeer de moeite waard om een bezoekje te plegen op haar website.

Amusing Ourselves to Death

Eindelijk ben ik begonnen met het lezen van Amusing Ourselves to Death van Neil Postman. Het boek heeft een aantal maanden in mijn kast gelegen, maar nu is het zover.

Ik ben nog op pagina 35, maar het zet me al flink aan het denken. Postman zet in zijn voorwoord George Orwell tegenover Aldous Huxley.

What Orwell feared were those who would ban books. What Huxley feared was that there would be no reason to ban a book, for there would be no one who wanted to read one. Orwell feared those who would deprive us of information. Huxley feared those who would give us so much that we would be reduced to passivity and egoism. Orwell feared that the truth would be concealed from us. Huxley feared the truth would be drowned in a sea of irrelevance.

Neil Postman – Amusing Ourselves to Death (pagina vii, viii)

Dit vind ik boeiend. Vooral die laatste zin in de quote lijkt tegenwoordig aan de gang te zijn, met name in Amerika en hun oud-president Donald Trump.

Er was de afgelopen vier jaar zoveel nieuws over wat Trump heeft gedaan, dat de ene onzinnige uitspraak de andere liet verdwijnen. “Drowned in a sea of irrelevance.”

Trump heeft de window of tolerance zodanig verschoven, dat het nieuwe normaal het vroegere absurd was.

Ik weet nog dat ik vroeger naar het nieuws keek, ik was acht of tien of twaalf (geen idee), en ik snapte er niks van wat de politici tegen elkaar zeiden. Wat ik wel doorhad, was dat ze met respect tegen elkaar praatten. Dat er niet gescholden werd en men elkaar liet uitpraten. Dat is nu wel anders en ik vind het nieuwe normaal belachelijk.

YouTube

Tijdens het lezen van Postmans boek, kwam ik ook tot de conclusie dat ik YouTube behoorlijk zat ben. Veel YouTubers die ik volg, lijken vooral reclame te maken. Het heten natuurlijk niet voor niets influencers en ik had dit al lang door moeten hebben, maar ik loop er nu erg tegenaan.

Ik keek naar een kanaal, getiteld ETA PRIME, omdat ik interesse had in zijn filmpjes over de Raspberry Pi en het programma RetroPie. Hij heeft veel filmpjes op zijn kanaal, met name tutorials en reviews. Zijn reviews, waar ik nu achter kom, zijn eigenlijk uitgebreide reclames. Zelfs wanneer hij het voorwerp niet zal gebruiken, (wat hij zelf benoemd in dit filmpje) prijst hij alsnog het product aan alsof het geweldig is.
En veel van zijn filmpjes gaan over de nieuwe, laatste, geweldige computer die een “emulator beast” zal zijn volgens hem. Nadat ik tien filmpjes met een vergelijkbare titel had gezien, werd het moeilijk om hem nog serieus te nemen.

Het is onzin. Het is reclame. Het zijn geen recensies die de voor- en nadelen tegenover elkaar zetten. Het is ingekochte zendtijd.

Koopziek

Nu moet ik wel toegeven dat ik behoorlijk koopziek ben. Inmiddels heb ik door het spelen van oude spelletjes op de Playstation 1 en 2 en de Nintendo, Super Nintendo en Gamecube een flinke verzameling controllers gekocht.

Ook denk ik dat ik behoorlijk beïnvloedbaar ben. Ik hoopte altijd van niet, maar ik denk het eigenlijk wel. Helaas, het is zo.

Afzweren

Daarom wil ik YouTube kanalen die voornamelijk reclame maken en websites van winkels allemaal afzweren. Het zal vast niet makkelijk zijn, maar ik ben het zat dat ik voor mijn gevoel de hele tijd bij moet zijn, dat ik nieuwe spullen moet kopen, dat het nooit genoeg is.

Ik heb een gigantische hoeveelheid spullen. Het is tijd dat ik met al die spullen ga prutsen, in plaats van nog meer spul te verzamelen.

Gilmore Girls

Gilmore Girls is een van mijn favoriete series. Ik ben het nu weer aan het kijken en het valt me nu op dat Lorelai en Rory eigenlijk nooit iets opeten wat ze bestellen.

Bestel, bestel, bestellen

Ze bestellen koffie bij Luke en een scène later gaan ze weg. Ze bestellen voedsel bij Luke en nog voordat er een vork is opgepakt, staat Rory al weer buiten.

Het is belachelijk hoeveel eten en drinken er wordt bestelt in deze serie en tegelijkertijd hoe weinig er daadwerkelijk van gegeten wordt.

Aan de andere kant zou dat natuurlijk heel saaie televisie maken.

Raspberry Pi 400

Een tijdje terug heb ik een Raspberry Pi 400 gekocht. Daar pruts ik nu al een tijd mee. Om precies te zijn: prutstijd = huidige tijd – tijdje terug.

Python

Ondertussen ben ik met Python aan het prutsen en volg ik het boek Essential Games van de Python Foundation zelf. Het is een goed te volgen boek en inmiddels heb ik al een aantal spelletjes geprogrammeerd. Het gaat veel sneller dan Java of C# wat ik jaren geleden wel eens heb geprobeerd.

Er zouden eigenlijk foto’s op dit blog moeten verschijnen. Daar zal snel mee gaan prutsen.